HeadDrippings

"Man is born free, and everywhere he is in chains."[Jean Jacques Rousseau]

Δευτέρα, Ιουλίου 31, 2006

Τώρα που σαλεύει!!

Τελικά αυτό το blog λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα με την ποσότητα των γεγονότων που μπορούν να σχολιαστούν. Έχω να γράψω post σχεδόν δυόμισι μήνες, χωρίς να σημαίνει ότι δεν παρακολουθώ την επικαιρότητα, ούτε ότι δεν θεωρώ σημαντικά τα συμβαίνοντα. Απλά, δεν ξέρω, όσο πιο πολλά γράφονται για ένα θέμα, τόσο λιγότερη επιθυμία έχω για να το σχολιάσω. Ειδικά όταν τα γεγονότα συμβαίνουν ταυτόχρονά, τότε είναι που δεν τα γουστάρω καθόλου. Γυρνώντας, λοιπόν, δυόμισι μήνες πίσω βλέπω ότι έχω σώσει στον υπολογιστή μου αρχεία που αφορούν:

- Ένα μουντιάλ που έχει τελειώσει
- Ένα κουτουλίδι
- Δεκάδες forehand του Παγδατή στο Wimbledon (δύο φορές πέρασα την
κεντρική είσοδο και στις δύο τα κατάφερα μόνο μέχρι το Henman Hill).
- Δύο πολέμους που ακόμα μαίνονται
- Ένας πόλεμος που τώρα άρχισε
- Οι φοιτητές σε πορείες και οι μπάτσοι να δέρνουν
- Ένα τρομοκρατικό χτύπημα στην Ινδία
- Ένα τσουνάμι
- Ο Syd που πέθανε
- Ο Richards που έζησε

…και επειδή όλα αυτά είναι ακόμα φρέσκα, το επόμενο post θα είναι άσχετο.

Κυριακή, Μαΐου 21, 2006

Au revoir, maître


Όταν, για σένα, ΜΕΓΑΛΟΣ ποδοσφαιριστής σημαίνει:
-ξέρω 100 καντάρια μπάλα
-έχω αρχοντικό στυλ
-όταν τρέχω με την μπάλα σου δίνω την εντύπωση ότι κινούμαι μερικά χιλιοστά πάνω από το χόρτο
-έχω διδάξει το πώς γυρίζει με τελειότητα το ανθρώπινο όν γύρω από τον άξονα του
-χορεύω και δεν περπατάω
-η μπάλα, μου συμπεριφέρεται σαν ερωτευμένη γκόμενα που με γουστάρει από το δημοτικό
-δεν γουστάρω να χάνω αλλά όταν συμβεί λέω συγχαρητήρια
-από την αρχή της καριέρας δείχνω το μεγαλείο μου
-στους μεγάλους αγώνες δείχνω το μεγαλείο μου
-στο τέλος της καριέρας δείχνω το μεγαλείο μου (θέλεις να σου πω άλλους 10 που ακόμα
σέρνονται;)

τότε, μετά από αυτό το Μουντιάλ έχουμε πρόβλημα…



Ο ΜΕΓΑΛΟΣ Zinedine (διότι τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ τους προφέρεις μόνο με το μικρό τους όνομα) για άλλη μια φορά απέδειξε ότι μάγκας δεν πρέπει να είσαι όταν έρχεσαι, αλλά και όταν φεύγεις. Από την στιγμή, λέει, που δεν μπορεί να έχει αξιοπρεπή παρουσία μέσα στο γήπεδο, δεν έχει κανένα λόγο να συνεχίσει. Σε μια εποχή που τα πάντα πουλάνε εξώφυλλά, ο ΜΕΓΑΛΟΣ την κάνει με αξιοπρέπεια και αφήνει τζιμάνια του μάρκετινγκ να κουτουλάνε το κεφάλι τους στον τοίχο διότι χάσανε το κελεπούρι.

Ο άνθρωπος που έκανε τους Γάλλους να χειροκροτήσουν για πρώτη φορά παιδιά μεταναστών που παίζουν στην εθνική τους ομάδα, δίνει τις τελευταίες του παραστάσεις το καλοκαίρι στην Γερμανία. Όλοι οι υπόλοιποι θα κρατήσουν όσο τα εξώφυλλα των εφημερίδων.

Δεν θα γράψω πόσα γκολ έβαλε και πόσες συμμετοχές είχε στην εθνική. Αυτά είναι αριθμοί (και γι’αυτό υπάρχει η MasterCard) που δεν αφορούν τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ. Για όσους τον έχουν δει να παίζει (this is priceless…) καταλαβαίνουν τι εννοώ. Απλά το μόνο που έχω να πω είναι ότι πριν 6-7 χρόνια είχα αναφέρει ότι τον θεωρώ τον καλύτερο ΟΛΩΝ των εποχών. Δεν έχω μετανιώσει…




Merci pour tout...


Photo source:www.expertfootball.com

Πέμπτη, Απριλίου 27, 2006

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΡΑ!!!

Photo source:www.politis.com.cy

Παρακολουθώ τη τελευταία περίοδο το δημοσιογραφικό παραλήρημα γύρω από το επίμαχο βίντεο σχετικά με τον ξυλοδαρμό των δύο φοιτητών στην Λευκωσία και το μυαλό μου έχει κολλήσει σε μια και μόνο λέξη: ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΟ. Διαβάζω οτιδήποτε πέφτει στα χέρια μου πάνω στο συγκεκριμένο θέμα μόνο και μόνο για να εξιχνιάσω το νόημα αυτής της λέξης. Κάπου έχω καταλήξει αλλά δεν είμαι και σίγουρος.

Και εξηγούμαι…


Τα ρεπορτάζ λένε για το αποκαλυπτικό ντοκουμέντο που «ανέβασε» η εφημερίδα "Πολίτης. Εκείνο όμως που δεν λένε οι δημοσιογράφοι είναι, ΤΙ ακριβώς αποκαλύπτουν; Εξ ορισμού, «αποκαλυπτικό» είναι κάτι το οποίο καλυπτόταν μέχρι τώρα και εσύ το βγάζεις στην επιφάνεια.. Με λίγα λόγια τα ρεπορτάζ αποκαλύπτουν κάτι που δεν ξέραμε μέχρι τώρα. Εκεί είναι που κολλάω. Ο φυσικός ή ψυχολογικός ξυλοδαρμός πολιτών από τους νταβατζήδες του νόμου είναι μια καθημερινότητα την οποία βιώνουν όλοι χωρίς καμία εξαίρεση. Υπάρχει κανείς εκεί έξω που έχει πάει για ένα απλό ζήτημα στο τοπικό αστυνομικό τμήμα και έφυγε χωρίς την ψυχολογική κακοποίηση από τον «επιστήμονα» του νόμου; Όσο για σένα που τις έφαγες διότι είχες το θράσος να διαμαρτυρηθείς ότι δεν είσαι ελέφαντας, καλά σου κάνανε. Μάλιστα την επόμενη φορά που θα σε πετύχουν σε πορεία να κλαψουρίζεις ότι σου είπαν από δω και μπρος θα δουλεύεις μέχρι τα 90 για να πάρεις το 1/3 των λεφτών που φύλαγες, μπορεί να σε σταυρώσουν για παραδειγματισμό και να σε περιφέρουν στα Εξάρχεια για να ψαρώσουν οι θαμώνες του Χασάν. Ωραία μέχρι εδώ…

Άρα το «αποκαλυπτικό» κόλλαγε σε κάτι άλλο. Κάτι υποψιάζομαι…

Το βίντεο ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ με τον καλύτερο τρόπο την κυπριακή κοινωνία και όλους αυτούς που μέρα με τη μέρα την κάνουν όλο και χειρότερη. Την κοινωνία του καθωσπρεπισμού, όπου το «διαφορετικό» αντιμετωπίζεται σαν μίασμα και η οποιαδήποτε διαμαρτυρία ακούγεται σαν θόρυβός. Αποκαλύπτει ένα λαό υπνωτισμένο μέσα από την πρέζα της εικονικής του ευμάρειας την οποία έχει ταχθεί να υπηρετεί μέχρι τελικής πτώσεως. Δύο φοιτητές έχουν ξυλοκοπηθεί σε ένα από τα κεντρικότερα σημεία της Λευκωσίας και η νεολαία του τόπου τα ξύνει στις καφετέριες δύο στενά πιο κάτω. Όλοι αυτοί είναι τα κομματόσκυλλά που θα βγουν να πανηγυρίσουν μετά τις εκλογές για το κόμμα το οποίο θα σώσει τον τόπο και θα προσφέρει «καλύτερες συνθήκες διαβίωσης». Οι φοιτητές, αντί να κλείσουν το Πανεπιστήμιο και να βγουν έξω να διαμαρτυρηθούν (και άμα ζορίσουν τα πράγματα να τα σπάσουν κιόλας) έχουν κάνει τουμπεκί σε συνεργασία με το κόμματα έτσι ώστε να μην πάρει το θέμα «πολιτικό χαρακτήρα». Με απλά λόγια: «παιδία αράξτε, μην παρεξηγηθούμε γιορτάρες μέρες και χάσουμε καμία ψήφο». Η πολιτική ηγεσία περνώντας μια εκλογική διέγερση είναι έτοιμη να εκσπερματώσει πάνω σε κάθε ανθρώπινη αξιοπρέπεια «καταδικάζοντας» τα γεγονότα, παρόλαυτα, αδυνατεί να ρίξει ευθύνες μέσα από δημοσιεύματα εφημερίδων και βίντεο. Μετά τις εκλογές, το ξανασυζητάμε. Η δεξιά τρίβει τα χέρια της αφού θα ασκήσει αντιπολίτευση και η αριστερά προσπαθεί να βρει τρόπους να τα φορτώσει στους αμερικάνους. Οι σοσιαλιστές-τι είναι αυτό-παραλείπονται διότι θα χρειαστούν δέκα blogs για να χωρέσει το άρθρο. Όλα αυτά δεν γράφονται με αφορμή τα γεγονότα στη Γαλλία. Όλα αυτά γράφονται με αφορμή την κατάσταση που επικρατεί τα τελευταία 20 χρόνια (ίσως περισσότερο σύμφωνα με μεγαλύτερους σε ηλικία). Από περιέργεια πήρα διάφορα τηλέφωνα στην Κύπρο, ακόμα και άτομα που είχα να μιλήσω καιρό. Η απάθεια ήταν αποστομωτική!! Όλοι αντιδρούσαν λες και το γεγονός συνέβηκε σε άλλο πλανήτη. Η υπέρτατη κοινωνική αποχαύνωση από άτομα κάτω των 40 ετών που αντί να βγουν να φωνάξουν, έχουν αράξει στις καφετέριες της Μακαρίου περιμένοντας πότε θα έρθει και η δική τους σειρά. Και δεν θα αργήσει…

Για να προλάβω διάφορες παρατηρήσεις που θα έρθουν μέσω e-mail (για κάποιο λόγο οι πιο πολλοί στέλνετε e-mail αντί να βάζετε comments), επισημαίνω τα εξής:

- Με αυτό το άρθρο δεν κάνω κριτική εκ του ασφαλούς. Αυτήν τη νοοτροπία την έχω ζήσει για τα καλά και είναι ένας από του λόγους που θα κάνω πολύ καιρό να ξανάπαω για να ζήσω εκεί. Αυτά που λέω τώρα τα έλεγα και πριν φύγω, και θα τα λέω όταν θα ξανάπαω μετά από καιρό. Έτσι και αλλιώς, η κατάσταση θα είναι η ίδια.

- Μέσα στο γενικό σιωπητήριο έγινε μια προσπάθεια διαμαρτυρίας από τους ίδιους ανθρώπους που διαμαρτύρονται κάθε φορά και δεν ξεπερνούν τους 50. Θα ήταν άδικο αυτά τα παιδιά να κατηγοριοποιηθούν μαζί με τους προαναφερθέντες νεολαιο-επαναστάτες του κώλου.

- Για τους μπάτσους δεν θα μιλήσω. Τους αγνοώ όσο τους σιχαίνομαι. Όπως επίσης δεν θα δεχτώ επιχειρήματα του στυλ «την δουλεία τους κάνουν» ή «δεν είναι όλοι η ίδιοι». Όπως είπα στη αρχή, το βίντεο δεν αποκαλύπτει τον ξυλοδαρμό. Άμα σταματήσεις να βλέπεις το δάκτυλο, θα δεις ότι δίπλα από αυτούς που δέρνουν είναι κάτι άλλοι που τους βλέπουν. Και επειδή η ανοχή είναι συμμετοχή, τα πιο πάνω επιχειρήματα αναιρούνται. Τόσο απλά…

Οι ανακρίσεις ξεκίνησαν προχθές και ο καθένας θα βγει να πει αυτά που θέλει. Οι μπάτσοι θα πάνε φυλακή. Οι μπάτσοι που τους έκλείσαν φυλακή θα πάρουν συγχαρητήρια. Οι πολιτικοί θα βγουν να τα απονείμουν. Μετά θα προσλάβουν άλλους στην θέση αυτών που τώρα είναι φυλακή. Ο κόσμος θα χειροκροτήσει. Μετά θα ψηφίσει. Οι εκλογές θα τελειώσουν. Οι μπάτσοι θα βγουν ξανά στο δρόμο.

Αν τύχει να περνάς, ζήτα τους συγνώμη. Αλλιώς, σε βλέπω θέμα στο επόμενο μου post…

“If you tolerate this, then your children will be next”- Manic Street Preachers.

Δευτέρα, Μαρτίου 06, 2006

“Oh yeah, Oh no, the forces of creative mind are unstoppable”

-Gogol Bordello, live @ Concorde 2, Brighton. 05/03/2006.

Οι Gogol Bordello ταξίδεψαν από την άλλη μεριά του Ατλαντικού για να δώσουν ένα ανεπανάληπτο live στο κοινό της Ευρώπης. Με αφετηρία την Νέα Υόρκη και καταγωγή κάπου μεταξύ Βαλκανίων και Ουκρανίας, ο Eugene Hutz (με το μεγαλοπρεπές μουστάκι του) και η παρέα του βάλθηκαν να μας πείσουν ότι ο punk-gypsy sound, αν παιχτεί σωστά, μπορεί να ξεσηκώσει ανθρώπους από αναπηρικά καροτσάκια… Άλλωστε μίγμα ήχου από Αμερική, Βουλγαρία, Ουκρανία , Σικελία και από τις ακτές της Κροατίας δεν ακούς κάθε μέρα.

Το βράδυ ξεκίνησε κάπως περίεργα (για να μην πω ξενέρωτα) αφού οι Fighting Cocks δεν μπορούσαν με τίποτα να προθερμάνουν αλλά ούτε και να προδιαθέσουν το κοινό για το τι θα επακολουθούσε. Το σχόλιο που δίνει την γενική εικόνα του support group ειπώθηκε από τον αδελφό George Skaff κάπου μεταξύ δεύτερης και τρίτης μπύρας: «Αν δεν συμπαθούσαμε τις κοπέλες του συγκροτήματος, αυτή τη στιγμή θα ήμασταν στο μπαρ!!». Εμείς προσπαθούσαμε να ψυχολογήσουμε την διάθεση του κόσμου αφού αποτελείτο από ένα κράμα πάνκηδων (δεν ήταν πολλοί), βετεράνων του ροκ, κοπελιών διψασμένων για χορό, ραστάδων, περίεργων για την ιδιαιτερότητα του ήχου και γενικώς άτομα που προτιμούν να σκάσουν ένα δεκάλιρο για ένα βράδυ έξω παρά να τα δώσουν από το σπίτι στέλνοντας SMS για το ποιο τραγούδι θα πάει στην Eurovision. Οι διαθέσεις του κόσμου δεν άργησαν καθόλου να φανούν…




Το πρώτο τραγούδι (Immigrant Punk) ήταν καθαρά αναγνωριστικό. Το συγκρότημα ήθελε τουλάχιστον τρία λεπτά για να πάρει τις θέσεις του, να «μυρίσει» τις επιθυμίες του κοινού και να ξεκινήσει το σώου (γιατί περί σώου πρόκειται) όπως του αξίζει. Πριν καν τελειώσει το κομμάτι όλοι άρχισαν να πέφτουν στην παγίδα που τους έστησε ο Hutz: «Cultural revolution right away begun!!!».

Η σπίθα που θα άναβε την φωτιά ήρθε μέσα από το intro του δεύτερου κομματιού (I would never be young again). Κάπου εκεί, κανένας δεν ήξερε που θα σταματούσε το πάρτι. Κιθάρες να «πυροβολούν» ασταμάτητα, τα βιολιά να προσθέτουν μελωδία, το ακορντεόν να εκπροσωπεί επάξια τα Βαλκάνια και τα τύμπανα να σου υπενθυμίζουν ότι θα σταματήσεις να χορεύεις όποτε θέλουν αυτά!! Ο κόσμος παραληρούσε πηδώντας ασταμάτητα, με τις πρώτες σειρές να αναλώνονται σε ένα πιο punk-rock ρυθμό (ο γραφών δεν άντεξε στον πειρασμό) δεχόμενο τις συχνές επισκέψεις σε στυλ stage-diving του ημίγυμνου (πότε πρόλαβε;) Hutz. Από την σκηνή παρελαύνουν κοπέλες με ταμπούρλα, δίσκους, κουβάδες που χρησιμοποιούνται ως κρουστά και οτιδήποτε μπορεί να δώσει ρυθμό και ένταση σε ένα πανηγύρι.




O Eugene Hutz είναι -κατά τη γνώμη μου- ο απόλυτος frontman. Με απίστευτη ενέργεια και θεατρική διάθεση κατευθύνει το σουρεαλιστικά ντυμένο group του σε ένα ανεξέλεγκτο σώου/ πάρτι. Κάνει crowd surf, ρίχνει το τύμπανο στο κοινό και ανεβαίνει επάνω (!!!), χοροπηδάει ακατάπαυστα, ανεβάζει το κοινό στη σκηνή (άλλος ένας πειρασμός όπου δεν αντιστάθηκε ο γραφών) και γενικά όσο κυλάει το gig επιβεβαιώνει ότι οι Gogol Bordello είναι, για πολλούς, οι άξιοι συνεχιστές των θρυλικών –ως προς τα σώου- Mano Negra. Στίχοι που μιλούν για μετανάστευση, εκμετάλλευση, έρωτα, πουτάνες, μαφία και υπόγεια μπαρ σε ένα άκρως χορευτικό στυλ που σε κάνουν να χαμογελάς αλλά όχι να επαναπαύεσαι.




Το πάρτι κράτησε δύο ώρες (τέτοια πράγματα δεν γίνονται πλέον!!) και αυτό που μας έμεινε ήταν ο πολύς ιδρώτας, η καλή διάθεση, οι απανωτές κράμπες την επόμενη μέρα στην δουλεία και γενικώς μια αισιοδοξία ότι υπάρχουν ακόμα συγκροτήματα που δεν ακολουθούν το politically correct attitude.

Όσοι διαβάζετε από Λονδίνο τους προλαβαίνετε την Κυριακή στις 10/03. Όσοι είστε από αλλού, τσεκάρετε το tour τους. Όσοι διαβάζετε από Ελλάδα ζητήστε το καινούργιο τους άλμπουμ (Underdog World Strike-Hutz Muzon), κάντε αγορά και σίγουρα θα κατέβουν να παίξουν. Αξίζει…!!!

Όταν πηγαίνουμε σε συναυλίες κατά κανόνα κουβαλάμε φωτογραφική μηχανή. Αυτή η συναυλία αποτελεί την εξαίρεση που πάντα χρειάζεται ούτως ώστε να επιβεβαιωθεί ο κανόνας. Έτσι, οι φωτογραφίες είναι παρμένες (κάντε κλάκ) από προηγούμενη συναυλία διαλεγμένες ώστε να μπορούσαν κάλλιστα να είχαν παρθεί από χθες. Ό,τι βλέπετε στις φώτο έχει συμβεί…


Σάββατο, Ιανουαρίου 28, 2006

Γιατί μπαίνεις μες τον κόσμο μου; Εγώ μπαίνω στον δικό σου; (ένα ΜΗ αθλητικό post).

Αυτό το post ξεκίνησε να γράφεται το περασμένο καλοκαίρι με αφορμή ένα ποδοσφαιρικό αγώνα. Για κάποιους λόγους, που δεν θυμάμαι τώρα, το άφησα στη μέση και τελικά δεν «ανέβηκε» ποτέ. Αυτή την εβδομάδα όμως το ποτήρι ξεχείλισε. Να πάρουμε τα πράγματα όμως με τη σειρά…
Αυτές τις μέρες παρακολουθώ, όπως και πολλοί άλλοι, τους αγώνες του Μάρκου Παγδατή στο Australian Open. Για να μην παρεξηγηθώ, δεν το παίζω ειδικός του τένις. Το άθλημα το παρακολουθώ από μακριά (έως πολύ). Απλά, από 5 χρονών παρακολουθώ οποιοδήποτε άθλημα βρεθεί μπροστά μου. Τέσπα, ξεφύγαμε από το θέμα…Ομολογώ ότι πριν και τον αγώνα-πρόκριση απέναντι στον Roddick δεν το πίστευα πάρα πολύ. Μετά από τον αγώνα, τον καρά-γούσταρα για την μαγκιά του. Πολύ μου αρέσει που πάω στην δουλειά και με ρωτάνε οι συνάδελφοι για το ματς μιλώντας μου λες και νομίζουν ότι μεγαλώσαμε μαζί. Πάω στο γωνιακό σαντουιτσάδικο και με το που ανοίγω την εφημερίδα τον βλέπω φάτσα-κάρτα με άρθρα για το άναρχο του παιχνίδι και κομμάτια από δηλώσεις του. Κάπου εδώ ξαναεμφανίζονται οι εφιάλτες που βλέπω κατά καιρούς τα τελευταία δύο χρόνια. Εξηγούμαι…
Έβαλα το βράδυ να δω ειδήσεις (ΕΡΤ, ΡΙΚ) και παρέλασαν μπροστά μου σημαίες, λαμπάδες, εικόνες του Αγίου Ραφαήλ, μικρά παιδιά να λένε ασυναρτησίες περί έθνους και μητέρας πατρίδας. Όλοι αυτοί που τους είχα φάει στην μάπα την περίοδο του Euro ξαναπήραν παραμάσχαλα το θυμιατό και την σημαία του Βυζαντίου τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο αναμεμιγμένο με σεμινάρια φυσικής για το πόσο βαριά την έχει ο τσολιάς. Οι συγκεκριμένοι κάφροι είναι οι ίδιοι που πανηγύριζαν την απελευθέρωση της Κύπρου μετά την νίκη της Ανόρθωσης επί της Τράνζισπορ Τουρκίας. Όπως προανέφερα, παρακολουθώ ποδόσφαιρο και γενικά αθλητισμό από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ξαφνικά, με το που αρχίσαμε (μετά από μια εικοσαετία) να κάνουμε επιτυχίες στο εξωτερικό εμφανίστηκαν όλοι οι ελληνάρες για να μας μιλήσουν για την μεγάλη Ελλάδα, και την ελληνική ψυχή. Λες και αυτοί που έπαιζάν πριν το Euro ήταν από το Κουρδιστάν. Εκεί που πάω να πανηγυρίσω γιατί επιτέλους θα έχω και εγώ κάτι να πω σε μια συζήτηση με αθλητικό περιεχόμενο, βρίσκομαι περιτριγυρισμένος από κάτι τύπους που μιλάνε ακαταλαβίστικα, για πράγματα που έγιναν πριν 200 χρόνια και προσπαθούν να τα συνδέσουν με τον αθλητισμό. Από αυτούς που πανηγύριζαν χθες, το 90% δεν έχει δει στην ζωή του τένις. Το πρόβλημα μου δεν είναι πού βλέπουν και άλλοι τένις. Το πρόβλημα μου είναι που όλοι αυτοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι ένας εικοσάχρονος πήγε στα ημιτελικά του Australian Open μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκε στην Κύπρο και όχι επειδή σηκώθηκε να φύγει όσο πιο γρήγορα μπορούσε (κάπου στα δεκατέσσερα του νομίζω) από την χώρα μπας και μάθει τένις επιπέδου κάπου που θα του δίνουν σημασία. Κάπου, που αν είσαι καλός θα πας μπροστά και δεν θα κολλήσει η διαδικασία συμμετοχής σου στο τουρνουά σε κάποιο μηχανογραφικό του υπουργείου. Όλοι αυτοί οι ελληνάρες που πανηγυρίζουν στους δρόμους της Μελβούρνης, της Λισσαβόνας, της Αθήνας και της Λεμεσού, οι ίδιοι θα την «πέσουν» σε όποιον «ξένο» τολμήσει να πανηγυρίσει αντίστοιχη επιτυχία δικού του αθλητή με την πρόφαση ότι τον προκάλεσε. Δεν θέλω να χαίρομαι για τον ίδιο λόγο που χαίρονται αυτά τα τσογλάνια, δεν τους γουστάρω που μπούκαραν μες τον κόσμο μου χωρίς να με ρωτήσουν και λένε μαλακίες. Δεν τους γουστάρω που χρησιμοποιούν ένα αθλητή για να βγάλουν κανένα ψήφο παραπάνω. Δεν σας γουστάρω ρε!! Να πανηγυρίζετε για την Eurovision που είναι και του επιπέδου σας.
Ο Παγδατής, ο Καραγκούνης και ο Διαμαντίδης έκαναν αυτά που έκαναν γιατί είναι μάγκες, έχουν τσαμπουκά και δουλεύουν σαν τα σκυλιά. Και όλοι αυτοί που δεν τα κατάφεραν κατά καιρούς, πάλι μάγκες ήτανε αλλά ήταν αντίπαλοι με άλλους, πιο μάγκες…

Υ.Γ. Όταν γράφτηκε αυτό το post, ο Παγδατής είχε ήδη προκριθεί στον τελικό του τουρνουά με αντίπαλο τον Federer. Ας παίξει για την μάνα του, τον πατέρα του, τους φίλους του, την γκόμενα του και όλους όσους γουστάρει. Οι υπόλοιποι απλά θα τρέξουν να τον παραλάβουν από το αεροδρόμιο και θα τον θυμούνται όσο είναι ανοικτός ο τηλεοπτικός φακός.

Κυριακή, Ιανουαρίου 08, 2006

"If I had been born ugly, you would never have heard of Pelé" (G.B.)

Ο τίτλος αυτού του post έχει να κάνει με τα λόγια ενός μεγάλου του ποδοσφαίρου - και ίσως του τελευταίου-. Αυτός δεν είναι άλλος από τον «πολύ» George Best o οποίος πέθανε στις 25 Νοέμβριου στο νοσοκομείο Cromwell του Λονδίνου. Θα ήταν ιεροσυλία να αναφερθώ για το πόσο μεγάλος ποδοσφαιριστής ήταν και το τι έκανε κατά την διάρκεια της ζωής του. Εγώ δεν τον είδα και ούτε τον θυμάμαι. Το μόνο που θυμάμαι από μικρός, είναι όλους αυτούς που μου μιλούσαν για ποδόσφαιρο να μου λένε: «Αν δεν έχεις δει τον Best είναι σαν να μην έχεις δει ποτέ ποδόσφαιρο». Τώρα που τον (ξανά)βλέπω στην τουβού , έχουν δίκιο…Ένα λιτό ρέκβιεμ για την πάρτι του έκανε ο Antonio κάπου εδώ. Το θέμα μας όμως είναι άλλο…
Σήμερα έκανα μια βόλτα στα μαγαζιά του Brighton για να δω τι απέμεινε από τον εγκέλαδο των Χριστουγέννων αφού μετά από καιρό δεν έπρεπε να κάνω σλάλομ για να πάω στο κοντινότερο καφέ. Από τα πρώτα 10 λεπτά της βόλτας είχα ψυλλιαστεί κάτι που ομολογώ ότι δεν περίμενα να συμβεί τόσο γρήγορα. Σχεδόν δύο μήνες μετά τον θάνατο του Best οι μαρκετίστες και όλα τα τσογλάνια του supply management έχουν γεμίσει τα μαγαζιά της Αγγλίας με διάφορα προϊόντα αναφερόμενα στον συχωρεμένο. Βιβλία, κασέτες, CD, μπιζού, κουρτίνες μπάνιου, πυτζάμες, κούπες καφέ γαλλικού, ελληνικού, κυπριακού, τούρκικου, αφρούς ξυρίσματος, πιστολάκια για τα μαλλιά…όλα με την μούρη του ανθρώπου που όσο κρατούσε το ποτήρι της σαμπάνιας στο χέρι του δεν σταματούσε να μισεί το «σύστημα»…δηλαδή ΣΥΝΕΧΕΙΑ. Όλοι αυτοί που όσο ζούσε δεν είχαν την δύναμη να αναφερθούν σε αυτόν χωρίς να πλύνουν το στόμα τους, τώρα βρήκαν την ευκαιρία να προσφέρουν στο διψασμένο για κατανάλωση κοινό της Ευρώπης ένα άλλο θήραμα τους, έστω και αν αυτό είναι στην κάσα. Ο άνθρωπος που δήλωνε υπερήφανος ότι πεθαίνει εξαιτίας αυτού που αγάπησε τόσο πολύ βλ. αλκοόλ και παράλληλα όμως δημοσίευσε φωτογραφία του από το νοσοκομείο με λεζάντα «Μην πεθάνεις σαν εμένα», τώρα βλέπει να διασύρεται στα μαγαζιά της Αγγλίας. Είμαι σίγουρος ότι αν το ψυλλιαζόταν αυτό ο συχωρεμένος, θα έκανε άλλη μια ντρίπλα και θα συνέχιζε να κατεβάζει «σκοτσέζικα» σε μια γωνία του μπαρ.

"In 1969 I gave up women and alcohol. It was the worst 20 minutes of my life." George Best.

Τετάρτη, Ιανουαρίου 04, 2006

Το όνομα μου είναι Κανένας...

Έβλεπα χθές την εκπομπή focus απο την ΕΡΤ ενα πολυ καλό ντοκυμαντέρ σχετικά με την εξέγερση/αλητεία/προειδοποίηση- δίεγραψε ανάλογα με το τι ψηφίζεις- στο Clichy sous Bois της Γαλλίας. Σημειώστε ότι το δορυφορκό κανάλι της ΕΡΤ έχει κάνει λίγο αχταρμά τα προγράμματα του, γιαυτό δεν ξέρω αν και πότε προβλήθηκε στη Ελλάδα. Τέσπα, βγήκαν στην επιφάνεια –που ήταν δηλαδή τόσο καιρό;- φαινόμενα ξενοφοβίας, αποκλεισμού ρατσισμού, γκετοποίησης κουλουπού κουλουπου. Εγώ σαν γνήσιος Έλλην που του αρέσει να κάνει κριτική από μακριά, με το φραπόγαλο στο χέρι, έχω αρχίσει να κατεβάζω “γαλλικά” στον Σαρκοζύ, τον Σιράκ και τους λοιπούς αληταράδες, με υφάκι “εμείς δεν ξέρουμε από αυτά”. Σε δεύτερο επίπεδο, η Celine προσπαθεί να δικαιολογήσει κάποια πράγματα έχοντας μια πιο “από μέσα” άποψη. Αύτη η συζήτηση πρέπει να έχει γίνει πάνω από δέκα φορές τον τελευταίο μήνα και πάντα καταλήγει σε δείπνο με φουά γκρα και τυρί.
Με το που τελειώνει η εκπομπή, σκάει δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ. Πρώτο θέμα, ο “Ρώσος Κακοποιός”. Ένα ρεπορτάζ 10 λεπτών από το οποίο παρέλασαν όλα τα τζιμάνια της Ελληνικής δικαιοσύνης και σε κανένα σημείο του δεν αναφέρθηκε το όνομα του θύτη/ θύματος (δεν με ενδιαφέρει). Κολλητά, σκάει ρεπορτάζ από την Κρήτη όπου κάτι κοπέλια έσφαξαν έναν “Αλβανό”. Από περιέργεια περίμενα μπας και ακούσω το όνομα του αλλά μάλλον δεν θα είχε μεγάλη σημασία για όλους αυτούς που μοστράριζαν την μούρη τους στο φακό. Έτσι κι’ αλλιώς όλοι ίδιοι είναι…

Κλείνω το πισί, δεν εξηγώ στην Celine –θα το κάνω αύριο-, βάζω το cd της Camille, πάω για ύπνο, αύριο δουλεύω…

Τους προμηθευτές μου μέσα...

Δεν μου έφτανε η μετακόμιση και τα άλλα τρεχάματα, μου έσκασε και ενα πρόβλημα με τον provider που με άφησε χωρίς ίντερνετ για κάμποσο καίρο.Άντε μέτα να κλέψεις λίγη ασύρματη (βλ. wireless) απο τον γείτονα, και να μένεις ξύπνιος όση ώρα αυτός "κατεβάζει" τσόντες μπας και στείλεις κανένα e-mail. Το πρόβλημα λύθηκε, εγώ γύρισα και ο χρόνος μπήκε. Ελπίζω να σας μπήκε και έσας με το καλό. ..

Bρώμικα Όμορφα Πράγματα

Προχθές κάτσαμε με την Celine να δούμε το dirty pretty things. Είχαμε ακούσει και οι δύο για την ταινία αλλά ακόμα δεν έτυχε να την δούμε. Τέσπα, δεν θα κάτσω να κάνω καλλιτεχνική ανάλυση της ταινίας μιας και δεν είμαι και ο αρμόδιος. Ήταν όμως κάτι άλλα «μικρά πράγματα» που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες γνώσεις για να τα προσέξεις. Οι σκηνές από τους τούρκο-μαχαλάδες γύρω από Brixton και οι περιπλανήσεις στην China Town σου γέμιζαν το κεφάλι με μυρωδιές και χρώματα από όλο τον κόσμο που μόνο το Λονδίνο μπορεί να κάνει. Πίσω όμως από αυτό το ουράνιο τόξο πολιτισμών η ταινία έδειχνε τον διωγμό και την καταπίεση των μεταναστών, είτε νόμιμων είτε παράνομων. Σεξουαλική εκμετάλλευση, εκβιασμοί, κατατρεγμός, εμπόριο οργάνων για μια πράσινη κάρτα, πρώην μετανάστες που τώρα το παίζουν αφεντικά στις πλάτες άλλων-τι μου θυμίζει αυτό;;;-, εργοστάσια ρούχων γεμάτα με παράνομους εργάτες που δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί για να αγοράζω το παντελόνι 5 λίρες από το TOPSHOP και να τους λέω και ευχαριστώ...
Η ταινία μου άρεσε. Μου άρεσε διότι είναι γυρισμένη στο Λονδίνο αλλά θα μπορούσε να μιλάει για οποιανδήποτε πόλη. Είναι γυρισμένη στο Λονδίνο αλλά κανένας ηθοποιός δεν είναι Άγγλος. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε.Είναι περίεργο που κάτω από το παράθυρο μας γίνονται τόσα «βρώμικα πράγματα» τα οποία εμείς προσπερνάμε σαν να είναι «μικρά» και ασήμαντα.Κλείνω διότι έχω να πάω και Sainbury's...

Ματαιοδοξία; Αυτοπροβολή;

Εδώ και δύο μέρες προσπαθώ να βρω ένα εναρκτήριο κείμενο για να βάλω στο blog. Μέσα σε αυτό ήθελα να εξηγώ γιατί (ξανά) άνοιξα blog. Αλλά δεν ήξερα πώς να το πω. Εσείς όπως θέλετε πείτε το. Ματαιοδοξία; Ανάγκη αυτοπροβολής; Όπως και ναʼχει, άλλο ένα blog μόλις άνοιξε.